Series:
the Makers from Atelier Little Boomerang

Meet Sara

“Amsterdam vond ik niets toen ik hier voor het eerst kwam. Ik kende er niemand. Bovendien wilde ik hier niet eens naartoe, maar ik moest.”

Aan het woord is Sara. Trouw onderdeel van het Little Boomerang team vanaf het eerste uur. “Ik woonde in Suriname en was uitgehuwelijkt aan een man in Nederland die ik niet kende. Ik vond het vreselijk hier.”
Inmiddels woont de 55e-jarige Sara alweer vijfendertig jaar in de hoofdstad en voelt ze zich er thuis.“ Het heeft even geduurd, maar inmiddels is Nederland en vooral de Amsterdamse Baarsjes mijn thuis. Thuis is tenslotte waar je familie is. Ik heb drie zonen: een van drieëndertig, een van zevenentwintig en de jongste is twintig. Mijn kinderen zijn alles voor mij.”

Zorgen zij er nog wel voor de Surinaamse Sara. Het leven is niet altijd gemakkelijk voor haar geweest. “Ik heb veel zorgen. Mijn huwelijk was niet goed. Gelukkig zijn mijn zorgen wel minder dan vroeger, maar ik heb ze nog steeds”, vertelt ze terwijl ze aan haar vaste naaitafel in het atelier werkt. “Daarom is het zo fijn om hier te zijn. Als ik hier ben vergeet ik alles. Ik heb geen tijd om te piekeren. Als ik achter de naaimachine zit, heeft mijn hoofd geen ruimte voor stress. Ik voel me hier thuis en veilig. Het is leuk en fijn om met iets bezig te zijn en ik ben eigen baas.”

Sara werkt als vrijwilliger drie a vier dagen een paar uur per dag in het atelier samen met anderen uit de buurt. Samen maken ze van gerecyclede stoffen, strandtassen en etuis. Inmiddels bestaat het Little Boomerang team uit tien buurtgenoten. Vooral met de Marokkaanse Mohammed heeft ze een klik. “Niet bij alle mannen voel ik me op mijn gemak, maar bij Mohammed voel ik me veilig. Hij heeft geduld en legt me dingen uit. Hij wordt ook nooit boos. Ik heb heel veel van hem geleerd. Het is leuk om weer iets nieuws te leren.”

Het naai-ambacht werd Sara met de paplepel ingegoten: “Mijn moeder was professioneel naaister. Ik moest haar altijd helpen. Dat vond ik eigenlijk helemaal niet leuk, maar het moest. In Nederland had ik geen naaimachine en heb ik ruim dertig jaar geen machine aangeraakt tot ik hier kwam. Ik heb dus heel lang niets gedaan, maar er zit nog veel in mijn hoofd. Het maakt me af en toe wel onzeker, omdat ik zolang niets gedaan heb, maar ik word hier geholpen om nieuwe dingen te proberen. Ik ben er trots op wat ik allemaal maak.”

Net als de andere vrijwilligers krijgt de moeder van drie een vergoeding voor de producten die ze maakt. Die vergoeding gaat elke week netjes in een potje. “ Ik ben hartstikke blij hier. Het gaat me niet om het geld. Als ik thuis zit, heb ik gewoon zin om hier te komen. Wat ik verdien, hou ik bij in een schriftje en gaat in een potje. Ik geef het niet uit. Ik bewaar het om te sparen voor een vakantie. Wat ik het allerliefste zou willen?” Sara denkt even na en roept dan: “Een cruise maken. Dat zou ik het allerliefste willen. Waar naartoe maakt me niet uit, als het maar op zo’n mooie boot is.”